Ein påske på Tenerife

Her ser de lavasteinen og den svarte sanden lenger ute

Litt kort påske då, bare skjærtorsdag til tysdag.
Det har vore den kaldaste mars i manns minne. Då snakkar vi om menn som har godt minne. Vi må tilbake til 1845 for å frysa like mykje her i Belgia som i år.
Vi tok ingen sjansar nå i påsken. Ikkje noko slikt at "det er sikkert fint langs middelhavet" "det er jo så vakkert på Mallorca", denne gongen reiste vi tilstrekkeleg langt sør.

Hotellet

 Skjærtorsdag grytidleg gjekk flyet til Tenerife - det tok bare tre timar og tre kvarter. På sørsida av øya er det solsikkert og der hadde vi bestilt hotell - H10 Las Palmeras  - med halvpensjon (fordi det  kosta så lite ekstra) som låg omtrent på stranda. Firestjerners var det. Det rare er at alle hotella i området

Mann og strand

var firestjerners .....

Herleg var det med sol og varme. Fine joggeturar langs strandpromenaden før frokosten som var overdådig og langvarig.  På hotellet var det mykje engelskmenn, nederlendarar, tyskarar og russarar. Også nordmenn sjølvsagt - alle stader.

Stranda og havet

Tenåringen og eg

Tusleturar til stranda der den største bekymringa var å få smurt seg tilstrekkeleg med solkrem

Må smørja føtene også

faktor 30 så vi ikkje blei brende. 
På strendene der vi solte oss var det kjørt på lass med sand frå Sahara. Sanden på Tenerife er svart. 

"Fiskespa" tok vi også. Tenåringen har snakka om det lenge og vi slo til alle saman. Ein tank med  små fisk som åt den harde huda på føtene våre, det kitla litt, men ikkje ubehageleg. Etterpå fekk vi mjuke babyføter.

Ein kafe med havutsikt der vi beundra dei
fantastiske surfarane som dansa på bølgjene, det var mange surfarar der. 
Fargerike og altfor kortvarige solnedgangangar. 

Mannen, eg og havet

El Tejde

Vi var på El Tejde også - skikkeleg vulkan. Det siste store utbrotet var i king 1790. Imponerande klippeformasjonar i landskapet, og så låg det snø der oppe. 
Vi tok banen opp til 3550 m. Dei siste 200 metrane opp til krateret må du ha spesielt løyve for å gå.
 Eg har aldri vore så høgt oppe før, Galdhøpiggen er bare 2469 m, og eg fekk beint fram vondt i hovudet. Eg vert nok ingen tindebestiger.
I området rundt El Tejde er landskapet  audsleg, tørt og ørkenaktig  med ein og annan kaktus. Mange av dei såkalla spaghettiwesternfilmane skal vera spelte inn i området, og vi hadde ingen problem med å sjå for oss Clint Eastwood her.

 Også tjukke slekta då

Clint'ern bak klippa til venstre.

Det aller raraste var at vi møtte onkelen og tanten til mannen på stranda på Tenerife. Vi gjekk bortover og såg ein mann som likna sånn på onkel Gunnar. Og så var det han, og tante Hildur låg borti høgget på ein solseng, det same gjorde søskenbarnet med mann og lita dotter. 

Veldig koseleg og svært overraskande. Vi visste at dei likte seg godt på Tenerife, men ikkje at dei var der då,  og heller ikkje kvar  på øya dei pla halda seg.

Heim igjen

Tysdag morgon var det heimatt. Vi hadde bare fem dagar og skulle gjerne hatt eit par til. Framleis kaldt heime, men spirene mine har overlevd, dei trur i alle fall på vår.

Litterær spørjekonkurranse (quiz)

 Bok utgitt for meir enn 150 år sidan. Tittel omsett til norsk "Ein vinter på (kjent middelhavsøy)"

Litt grumsetet solnedgang - så prøv sjølv å ta
bilete av solnedgangar med eit billeg digitalkamera
med automatblitz - bare prøv , sjå kor lett det er!

  
1. Kva for ei middelhavsøy talar vi om her?

2. Psevdonymet til forfattaren
3. Det verkelege namnet  til forfattaren av boka

4. Namn og yrke på kjærasten til forfattaren som også var med
5. Har øya verkeleg vore eit kongedømme (før Svein)?
6. I ein kjent nåtidig bestseljarroman frå mellomalderen er dette eventuelle monarkiet årsak til mykje uro.
Namn på roman  og forfattar.

Svar i kommentarfeltet  s'il vous plaît

Passa porta - litteraturfestivalen

-er ei årviss storhending i Brussel med inviterte forfattarar frå heile verda. Nå i mars skulle

På veg inn

Knausgård vera der. Den tredje boka i Min kamp-serien er omsett til nederlandsk, det same er dei to første bøkene han skreiv, før han begynte på serien. Knausgård er verkeleg ei stor stjerne i det nederlandskspråklege området.

På fransk er det visst bare den første boka i Min kamp-serien som er omsett.

Det hadde snødd om natta - mange cm så vi var redde for at det blei lite folk. Men vi var ganske mange som kom for å høyre Ana Luyten intervjua han om tredje boka. 

Dette var på KVS Koninklijke Vlaamse Schouwburg - der det var ein praktfull kafe som det er

Sjå det taket - også lysekrona!

bilete av her.
Vi sakna opplesinga til Knausgård denne gongen. Han les på ein veldig musikalsk og fin måte. Etterpå var det boksignering og boksal. Då tusla vi ut i snøen som begynte å smelta.

Lenke til festivalen.
http://www.passaporta.be

Bardisk m glaserte flier

Visst skal våren koma

- men er det naudsynt å somla så fælt då?

Jord,frø planter, knolla og lauk.

Vi hadde vår i to dagar. Eg fauk ut i verda -
i yr lukke kjøpte eg  dahlia-knollar av ymse slag (georginer), eg kjøpte gladiollauk, frøposar - deriblant tre forskjellige typar duftande erteblomster og flittiglise til nordsida, to sekker jord til leira, og eit lite brett blå stemor.
Lurte litt på kvifor det bare var stemor på hagesenteret, men det er liksom ikkje så mykje fart i det hagesenteret så eg tenkte det var vel greitt.

Ut og spa i det herlege vårveret - nærare 17 varmegrader. Spavende leira, spadde ned kompost og ny jord.  Stemødrene sette eg ned litt hist og pist. Dette er tøffe damer som toler nokre frostnetter. Eg la georgineknollane litt grunt og gladiolane litt djupt inntil husveggen. Georginene plar eg elles leggje i månadsskiftet april /mai heime i Sandvika. Då er det lite fare for hard frost, og georginene er smarte, dei held seg under jorda til dei skjønar det er greitt å koma opp.
Og eg er jo veldig langt sør då? Vert ikkje meir vinter her vel?

Kvitt og kaldt

Men det var då det verkeleg blei vinter. Eg fekk spadd ein halv sekk jord på georginene før det kom ein del snø att. Snøen kom  med vind frå nordaust - kald vind. Og temperaturen datt som ein stein. Minus 8 var det i periodar. Det var då vi ikkje hadde chauffage. Periodane med jysla kaldt varte heldigvis ikkje lenge, og eg spadde dobbelt lag med isolasjon(snø) oppå georginene. Så det kan vera det har gått bra. Stemødrene har elles greidd seg fint! Og eg krysser alt eg har for at dei fæle kuldegradene ikkje skal ha krope så langt ned i jorda at georginene er daude.

 Men det er ekstremvinter her dette. Har'kje vore så låge temperaturar  i mars sidan  1845. Faren til fransklæraren min fylte 81 år i første halvdel av mars og hadde aldri før opplevd snø på fødselsdagen sin.

Men erteblomstene

Erteblomster i plastbeger. Dei andre spirene er
Lavatera trimestris

spirer som bare det. Tre slag har eg kjøpt, ein kvit, ein mørk lilla nesten svart og nokre som ikkje vert så lange som eg skal ha i potte. Eg gler meg til en deilige lukta.
Lavatera trimestris er også ein grei sommarblomst som spirer godt. Det er verre med flittiglisene. Dei har hittil vore late og slett ikkje levd opp til namnet sitt, ikkje ei spire. Men eg veit at når dei eingong vert store fine planter ute i  hagen min så blomstrer dei heilt til frosten kjem.

Så du også vel !

Her får de mitt allerbeste tips for å få rask spiring på erteblomstfrø:
Ta eitt og eit erteblomstfrø og kutt bitteltt i skalet på frøet med ein kniv f.eks  Legg det så eit døger i vatn. Etterpå plasserer du frøa i fuktig papir, kaffifilter er fint. Pass på at kaffifilteret alltid er litt fuktig. Nå er det bare å følgja med. Du vil snart sjå at erteblomstfrøa sender ut forsiktige små røter Og så skal dei  plantast. Pass på å setja dei i ei djup potte dersom du sår inne. Erteblomstene har såkalla pælerøter som helst ikkje skal forstyrrast. Greitt å planta i mjølkekarti\ongar, då kan du bare riva opp pappen etterpå.
Lukke til!

Den litle bilen

Lat meg presentera "Den litle bilen".

Den litle bilen med snø på

Frå før har vi  presentert dykk for "Den store fine bilen". Volvoen er veldig elektronisk, har automatgir  og ei sånn dame som sit under panseret og fortel kor vi skal kjøre hen, kamera bak og pipesensorar på alle kantar. Den pip også forferdeleg dersom du er treg med sikkerhetsbeltet, bruker nesten ikkje diesel, har varme i setet og er mørkeblå.

Den litle bilen er stutt og grei, svinger på ein femøring, fargen er djup ametyst, den har ingen sensorar eller kamera, men masse kollisjonsputer. Den mangler dame og har plass til tre vaksne og eitt barn -  akkurat fin til oss.
Det er ein Toyota IQ som var på tebud. Vi har fått med  vinterdekk og allslags.
Manuelt gir fordi Elin kanskje kan ta sertifikatet her i Belgia. 

Les chauffeurs belges

Det aller beste: Ingen tuter på han! Han er liksom så liten at ingen blir provosert, trur vi. Det er ikkje verst fordi folk stort sett tuter på kvarandre heile tida - i alle fall på volvoen,  og som trafikkpingle vert eg jysla stressa av det.
For å ta det på folkemålet : J'aime les Belges bien, mais je déteste les chauffeurs belges.

Den litle bilen utan snø.

Å ta lappen her er elles ikkje så lett, du må ta heile teoriprøven før du kan begynna å øvelseskjøra. Eg lurer på om det er slik at belgiarane då har gløymt teorien når dei skal begynna å kjøra? Det er mange som gløymer å blinke når dei tar av, og endå færre som gidd å blinka når dei skifter fil.

Veret

Elles er vi leie av snø og vinter her i Waterloo. Vi vil gjerne ha litt mildver slik at Tønnes kan stå ute og grilla igjen.  
Kjøkenvifta er slik laga at den bles steikeosen inn i håret på den som lagar mat ser de - det vert mykje omnsrettar her for å seia det slik..
Snøskuffa har eg også hatt tilstrekkeleg nytte av, legg merke til det bare fortauet over her, det er vårt, og naboen sitt. Snøen i gata får liggje.

Waterloo i snø

I tida frametter skal det bli plussgrader og sol og forhåpentlegvis sykkeltid att -  vi gler oss.  Ei veke snøvinter er nok for meg.