Brussel utan bilar, kongen og reven

Ein søndag i september er Brussel bilfri. Då må alle bilar stå mellom klokka ni om morgonen og sju om

Avenue Louisa

kvelden. Ved innkjørselsvegane står politiet og du må ha løyve for å kjøra inn med bil .

Mannen og eg sykla inn til byen. Rart å ha dei
breie avenyane for seg sjølv,  saman med alle dei andre som er på to hjul og tre hjul, rullebrett og sparkesyklar, og på beina sjølvsagt. Ca 2 mil er det frå oss inn til Brussel.
 I desse gatene står vanlegvis trafikken.

Nede ved St Catherinekyrkja

o














Hadde oss ein nydeleg lunsj på ein fiskerestaurant nede i St. Catherine-området. Og så sykla vi vidare rundt i strok vi aldri hadde vore før.

Kongen er han med rustraud bukse
og grått hår midt i biletet.

 På veg ned frå den store basilikaen møtte vi kongen. Sjølvaste roi Philippe med ein son og ein livvakt Eg har eit bilete her, men eg er ikkje den som trenger meg på, og har dessutan ikkje så mykje til linse, derfor er ikkje biletet akkurat noko scoop. Kongen er han med rustraud bukse. Vi sykla omtrent ved sida av han, men eg tykkjer det er udanna å dra opp kamera sånn i hytt og ver - har ikkje lang nok linse, og ikkje nok sjølvtillit til det. Kongen var blid han.

Reven er han med rustraud pels.

Men reven gav blaffen. Rustraud den også, sat på  på ein portstolpe midt i tjukkaste byen, brydde seg ikkje så mykje om alt oppstyret.
Det skal vera mykje rev i Brussel, men å sjå den så nær? C'est pas normale, var det ein som sa til meg, og det er eg samd i.
 Den forsvann då folk blei for innpåslitne.

Vi har sykla  ca seks mil i dag trur eg, og har trøytte bein, men har hatt ein fin dag.
Svært kjekt å koma seg i kring på sykkel i Brussel. Det er slik ein sjarmerande by, spesielt når ein slepp all trafikken. Vi har vore i andre strok enn der vi plar vera, og opplevd byen på ein annan måte.
Også ein konge og ein rev same dagen då? Flott vel?

Vakkert begynner med B

 I alle fall på fransk beau og belle og sånn - sjølvsagt uregelmessig.

 

Brügge for eksempel

På veg inn i byen

Detalj på fasade

eller Bruges som det også heiter. Ja vi har vore der før, men det ligg bare ein togtur unna. Og når det vårest etterkvart er Bruges så vakker så vakker.  
Kanalane og alle dei fine fasadane, dei rare detaljane du legg merke til når du kikkar litt opp i veret,  og bruker litt tid. Som vi hugsar frå historia er dette ein av dei største og mest framgangsrike byane i Flandern på 1400 talet til elva blei slamma igjen.

Hundeliv

 

Sint-Janshospitalet

Beguinage-museet i Bruges

Byen hamna i ei bakevje som har virka  konserverande. I dag er byen reine museet - omtrent som Lillesand der ingen ting heller eigentleg har skjedd sidan seilskutetida

Blåskogen

Er ein skog der det veks ville hyasinter om våren. Der var vi i helga.
Deter ikkje langt dit, men kronglete.  Den store bilen med elektronisk dame inni, fann vegen heilt fram, sjølv om det sant å seia var så smalt at det var bare så vidt vi smaug nokre stader. Andre stader måtte vi rygga når vi møtte ein annan bil.


Dei blåklokkeliknande
ville  hyasintane dekte

Detalj av blomane

bakken saman med kvitveis. 
Nyutsprunge bøkelauv  silte sollyset ned på blomane på bakken.


 Også dufta det - ikkje så sterkt som kultiverte hyasinter, men det lukta godt.

Blomstringa varer omkring to  veker om våren, vi er glade for å ha opplevd det.
Anna vakkert som begynner på B?

Paradigmer og paraplyar

Caleidoscope - glass Vidar Koksvik

Constellation with Square Jens Erland

Blue Flower Marit Tingleff
- ca 1, 40 breidt

Monster Egg Irene Nordli
refleks i glaset her - men de ser?

Paradigme 

er ei utstilling med norsk kunsthandverk som ha vandra over store delar av Europa: Zagreb, Nuuk på Grønland, Budapest og Paris,  og nå er endt opp i Brussel. I Brussel har dei norske kunstverka fått selskap  av arbeid av belgiske kunsthandverkarar i Design Vlaanderens utstillingslokale i Brussel. Fleire av dei norske kunstnarane var inviterte hit, og det var tjukt av folk på opninga.

Det var mykje fint og spennande å sjå på, så vi drog inn ei dryg veke etter saman med tenåringen for  å sjå på arbeida i ro og fred. Det er så mykje spennande folk lagar, folk vrir røynda på ein måte som gjer at vi må vri hovudet for å følgja med, og det har vi sikkert godt av.

Bruktmarknader

Det kryr av bruktmarknader,  loppemarknader, og i det heile tatt marknader i Belgia. Her i Waterloo har vi ein diger bruktmarknad om søndagen på parkeringsplassen framfor den store Carrefouren.

Bruktmarknad Waterloo

Eg har vore der ein gong før, men denne gongen hadde mannen  og eg ein plan. Etter at ein av oss fekk ein jysla fin hatt i Gand/Gent/ Ghent er denne eine blitt veldig oppteken av at den jysla fine hatten skal ha heile hattehylla.
 Derfor må paraplyane bort, og vi må ha eit paraplystativ. Vi tok den litle bilen og kjørte avgarde. Det er alltid plass til den litle bilen skjønar de, sjølv om det er mange andre bilar der.

Krukke til paraplyar, poserande
med ein paraply.

 





Det er mykje rart på slike bruktmarknader, ser de dei stutaføtene framme på biletet ovanfor? Dei var uthula, skulle vera tobakk i dei sa mannen som selde. Litt makabert tykkjer nå eg.
Vi fann ei fin hollandsk krukke til ein grei pris til paraplyane våre. Så nå får hatten liggje i fred på hattehylla når han ikkje er i bruk. Håper de veit at hattar skal kvile på pullen og ikkje på bremmen? Viss ikkje veit de det nå.

Den litle bilen

Lat meg presentera "Den litle bilen".

Den litle bilen med snø på

Frå før har vi  presentert dykk for "Den store fine bilen". Volvoen er veldig elektronisk, har automatgir  og ei sånn dame som sit under panseret og fortel kor vi skal kjøre hen, kamera bak og pipesensorar på alle kantar. Den pip også forferdeleg dersom du er treg med sikkerhetsbeltet, bruker nesten ikkje diesel, har varme i setet og er mørkeblå.

Den litle bilen er stutt og grei, svinger på ein femøring, fargen er djup ametyst, den har ingen sensorar eller kamera, men masse kollisjonsputer. Den mangler dame og har plass til tre vaksne og eitt barn -  akkurat fin til oss.
Det er ein Toyota IQ som var på tebud. Vi har fått med  vinterdekk og allslags.
Manuelt gir fordi Elin kanskje kan ta sertifikatet her i Belgia. 

Les chauffeurs belges

Det aller beste: Ingen tuter på han! Han er liksom så liten at ingen blir provosert, trur vi. Det er ikkje verst fordi folk stort sett tuter på kvarandre heile tida - i alle fall på volvoen,  og som trafikkpingle vert eg jysla stressa av det.
For å ta det på folkemålet : J'aime les Belges bien, mais je déteste les chauffeurs belges.

Den litle bilen utan snø.

Å ta lappen her er elles ikkje så lett, du må ta heile teoriprøven før du kan begynna å øvelseskjøra. Eg lurer på om det er slik at belgiarane då har gløymt teorien når dei skal begynna å kjøra? Det er mange som gløymer å blinke når dei tar av, og endå færre som gidd å blinka når dei skifter fil.

Veret

Elles er vi leie av snø og vinter her i Waterloo. Vi vil gjerne ha litt mildver slik at Tønnes kan stå ute og grilla igjen.  
Kjøkenvifta er slik laga at den bles steikeosen inn i håret på den som lagar mat ser de - det vert mykje omnsrettar her for å seia det slik..
Snøskuffa har eg også hatt tilstrekkeleg nytte av, legg merke til det bare fortauet over her, det er vårt, og naboen sitt. Snøen i gata får liggje.

Waterloo i snø

I tida frametter skal det bli plussgrader og sol og forhåpentlegvis sykkeltid att -  vi gler oss.  Ei veke snøvinter er nok for meg.